Tuesday, December 29, 2015

Donker Kersfees

Donker Kersfees

Deur: Karoogriffel

Gerber word wakker van die gelui van kerkklokke.  Hy besef dat hy moeg is.  Was seker weer die heel nag  besig.  Hy lê stil, sonder om sy oë oop te maak.  Dit is ‘n manier wat hy jare terug aangeleer het. Niemand wat na hom sou kyk sou kon raai dat hy nou nugter wakker is nie.  “Hoekom lui die kerkklokke dan nou, is dit dan Sondag”?  Hy lê en orden die dae wat verby is.  Hy kan nie onthou van Vrydag en Saterdag nie.  As dit nou Sondag is, wat het van hulle geword.  Hy lê seker nog vyf minute so en maak seker dat hy elke geluid om hom kan identifiseer. Dan besluit hy om sy oë oop te maak en op te staan.
Toe hy die plastiek wat oor die kartondoos gegooi is weg trek, verblind die vroegoggend somerson hom amper.   het laat gelê.  Hy is gewoonlik vroeër op.  Hy vou die plastiek weer netjies terug en pak sy bakstene op die plastiek sodat die wind dit nie kan weg waai nie.  So leef Gerber al vir langer as wat hy kan onthou, in die karton in die stegie in die middestad van Kaapstad.  Hy rek hom tydsaam uit, soos ‘n kat.  Maak seker dat als nog reg voel en dat  hy  soepel voel voor hy begin beweeg.  Dit pla hom nou dat  hy oënskynlik twee dae uit sy bestaan verloor het.  Gewoonlik is hy nogal bewus van sy omgewing en die dae.  Hy onthou ook elke persoon waarmee hy in aanraking kom.  Dit is nou maar een van sy “skills”.  Stadig stap hy uit die stegie in die rigting van die Groote Kerk.  Dit was “sy” klokke wat so gelui het.  Hy sien nou die kerkgangers netjies aangetrek, in die rigting van die deur stap.  “Dan is dit Sondag”, dink hy by homself, en gaan sit sommer op ‘n muurtjie om sy gedagtes te probeer orden.
Terwyl hy so ingedagte daar sit, kom daar ‘n man en vrou verby oppad kerk toe.  “Geseënde Kersfees” sê die man in sy rigting en stap verby.  Gerber spring van die muurtjie af en hardloop vinnig tot by die man en sy vrou. Ekskuus, het u gesê Geseënde kersfees”?  Die man lyk verbaas en bevestig dan dat dit is wat hy gesê het.  “Beteken dit dat dit vandag  Vrydag is en dat die kerkklokke gelui het om die kersdiens aan te kondig”?  Weer knik die man bevestigend.  “Baie dankie, vir u en die dame ook. Geseënde Kersfees”.  Gerber draai om en stap stadig terug na die muurtjie.  Sy eerste reaksie is dat hy dankbaar is.  Ten minste weet hy nou waar die verwarring oor die dae vandaan kom.  Dit is dan nou sommer uitgeklaar.  Dan dink hy oor die feit dat dit kersfees is vandag.  Hy het nie eens geweet nie.  Ander mense doen seker al weke lank kers inkopies, sit die kersboom en liggies op en berei hul kersmaal voor.  Hy het maar net soos gewoonlik van een dag na die ander geleef.  Hy het nie eens besef dat dit kerstyd is nie.
Dit was nie altyd so nie.  Hy dink terug aan sy kinderjare, toe sy ouers ook kersfees gevier het.  Aan sy jong dae toe hy begin werk het.  Hy was ‘n polisieman. Hy het goed gevorder en was vinnig in die speurtak opgeneem.  Dwelms.  Dit was sy afdeling se werk.  Hy onthou vir Shamelia, hoe verlief hulle was.  Hul eerste kersfees saam.  Hoeveel pret hulle gehad het. Hoe hulle hul toekoms saam beplan het.  Dan spring sy gedagtes maar weer  terug na die oggend amper 5 jaar gelede toe hy na ‘n klopjag op dwelmbase se kantore by die woonstel opdaag.  Hy was moeg en vies.  Die inligting wat aan hulle – aan die dwelmtak – deurgegee, was foutief, en boonop is hy bitter moeg.  Toe hy voor die deur van die woonstel kom het hy geweet dat daar  groot fout was.
Die woonstel deur was oop.  Die reël was dat dit altyd gesluit sal wees, en hulle het ‘n kode klop gehad waarmee hy Shamelia laat weet het dit is hy wat voor die deur staan.  As sy alleen was, het sy slegs op die kode klop oop gemaak.  Gerber het sy dienspistool uit sy skede gehaal, dit gespan en versigtig in beweeg.  Toe hy die sitkamerlig aanskakel het hy haar gesien.  Sy het oor die koffietafel in die middel van die vertrek gelê.  Hy het onmiddelik geweet sy is dood.  Hulle het haar ook aangerand voor sy deur die kop geskiet is.  Gerber kan nou nog nie onthou wat presies verder gebeur het nie. Hy het twee dae later in die hospital wakker geword.  Die dokter sê dat sy brein net afgeskakel het. Na die begrafnis is hy terug hospitaal toe, waar hy vir dae deur sy eie kollegas, asook die sielkundige van die hospitaal ondervra is.  Die speurders se uitslag was dat sy verloofde deur die dwelmsindikaat vermoor is.  Hulle het die dwelmtak se mense met opset verkeerde inligting gevoer om hom die aand weg van die woonstel af te kry.  In sy afwesigheid het die krimenele hul werk ongehinderd gaan doen.  Die sielkundige het hom na sewe maande se behandeling uit die hospitaal ontslaan, maar nie bevoeg vir diens verklaar nie.  Gerber was onbevoeg verklaar en op pensioen gesit.  Die moordenaars van Shamelia is nog nie gevind nie.
Na sy ontslag het Gerber terug gegaan woonstel toe.  Die gedagte aan wat hy daar gesien het kon hom net nooit weer los nie en hy het begin om al meer tyd in die strate deur te bring.  Uiteindelik het hy nooit weer terug gegaan nie.  Hy was nou ‘n “homeless person”.  Sonder dat Gerber self dit agter gekom het, het hy sy werk begin voortsit.  Elke nag het hy die strate patroleer op soek na dwelm transaksies of mense wat aangerand word.   As hy daarop afkom, het hy dit opgebreek en die aanrander en dwelhandelaars het altyd baie sleg daarvan afgekom.  Die speurders, sy eie oud-kollegas het hom so ‘n paar maal opgetel as deel van ‘n ondersoek weens aanranding.  Nooit was die ondervraging te agressief nie en hy is altyd vrygelaat weens ‘n gebrek aan getuienis en bewyse.
Dan onthou hy wat gebeur het.  Gisteraand het hy die hoofverdagte in sy verloofde se moordsaak gesien waar hy met ander bekende dwelmhandelaars in ‘n motor gesit en onderhandel het.  Gerber het geweet dat dit die oomblik was waarop hy gewag het.  Hoekom hy die strate nou al vir twee jaar elke nag deurswerf.  Hy het gewag.  Later het die man uit die motor geklim en begin wegstap.  Gerber het hom agtervolg.  Die man moes agtergekom het, want hy het in ‘n stegie ingedraai en Gerber voorgelê, pistool in die hand.  Toe Gerber om die draai kom, het die man hom gestop en gevra wat hy soek.  Toe Gerber sy “hoodie” van sy kop afvee, het die man hom onmiddellik herken. In sy oë kon Gerber ook lees dat hy geweet het hoekom Gerber nou voor hom staan.  Dit was sy skulderkentenis.
Gerber het soos blits in aksie oorgegaan.  Hy het plat geval en in een judo beweging het hy met sy eie  bene die man voor hom se bene met soveel geweld onder hom ingevou dat die onmisbare klank van die breek van been hoorbaar was.  Met sy volgende beweging het hy die adamsappel van die man met sy haak ingekap, ook met soveel geweld dat hy die kraakbeen van sy gorrel gebreek het. Met sy omrol op die man het hy die vuurwapen afgevat, en hom so bo-op die man gedraai dat hul gesigte enkele sentimeters van mekaar was.  Hy het in die man se oë gekyk.  Sonder dat ‘n word gepraat is het beide mans geweet waaroor dit gaan.  Gerber het met haat in sy oë gesien hoe die lewe uit die oë van die moordenaar van sy verloofde vloei.

Soos die nag van die moord op sy verloofde, het Gerber se brein weer afgeskakel.  Hy  het deur die strate gedwaal en is later terug na sy straatskuiling.  Die volgende ding waarvan hy bewus geword het was die kerkklokke.  Nou is dit kersfees.  Hy weet sy werk op straat is afgehandel, maar wat nou. Stadig staan Gerber op.  Sonder dat hy daaroor nadink, stap hy na die voordeur van die kerk.  Hy gaan sit heel agter in ‘n bank om na die diens te luister of miskien sommer net te rus.  Vir eers moet hy nie dink nie.  Hy sal later besluit wat hy met die res van sy lewe sal doen.   

Wednesday, November 11, 2015

My grootste saak ooit


Deur karoogriffel

Toe ek vroeër uit was buitentoe om te gaan koeldrank koop, het ek agtergekom dat my skoene se sool hul patroontjie afdruk in die dik teer op die rand van die sypaadjie.  Ek het besef dat die son die teer smelt, net daar en dan het ek my begin verbeel ek kan die warm teer ruik.  Dit het sommer warmer gevoel.  Selfs die koeldrank was nie behoorlik koud nie. Ek het dit terug gebring na my kantoor toe.  Hier is darem ys wat ek onder in die glas kon gooi.  Dit koel die koeldrank lekker af.  Ek het net met my glas gaan sit toe sy inkom.

“Is ek nou by die regte plek”vra sy. Dit verstom my altyd.  My kantoor is in “n ou huis in die hoofstraat.  Ek is alleen in die gebou en die bord buite sê in groot swart letters “DAAN RETIEF PRIVAAT SPEURDER”.  Niemand kan dit mis nie.  Hoekom dan vra of sy op die regte plek is.  Dink sy miskien dit is die plaaslike “Lingerie Winkel”.   As dit nie so warm was nie, sou ek iets sarkasties geantwoord het.  Nou het ek nie energie daarvoor nie.   Ek staan ook nie op nie, ek kyk net in haar rigting.

Wat ek sien laat my sommer regop sit.  Sy is mooi.  Baie mooi en besonder goed gebou.  Sy dra ‘n katoen rok met al die kleure van die reënboog.  Haar lang swart hare is in klein vlegseltjies en hier en daar is daar ‘n lint of ‘n veer in die vlegsel.  Sy is kaalvoet en daar is ‘n leersak oor haar skouer.  Haar stem is in kontras met die hitte, amper sprankelend.  “Sit” nooi ek haar en vra haar of sy ook koeldrank soek.  Sy bedank dit vriendelik.  “Is jy die privaat speurder?”vra sy, en eers toe besef ek ek moet seker vra of ek kan help.  “Ek is, Daan Retief, waarmee help ek jou vandag?”.  Sy kyk my half skepties aan, en ek weet hoekom. Lang hare, T-hemp en lapbroek.  Kaalvoet, waarvoor sy my nie kan veroordeel nie, sy dra dan self nie skoene nie.   “Ek soek iemand wat iemand kan dophou” sê sy.  “Kom ons begin by die begin.  Wie is jy, wie is die iemand wat jy soek en wie is die iemand wat jy wil dophou? En so “by the way”, ek het nie ‘n pak klere nodig om iemand dop te hou nie”.

Daar speel ‘n ligte glimlag om haar mond.  “O.K.  By die begin is dit.  Wel ek is Julia Augustyn en ek soek ‘n privaat speurder om my verloofde dop te hou”.  “En hoekom wil jy hê dat hy dopgehou moet word?”  “Omdat ek dink hy verneuk my, dit is hoekom”.  “As hy nog net jou verloofde is, hoekom los jy hom nie net nie?  As hy jou nou al verneuk, wat dink jy gaan hy oor vyf jaar doen?”  “Hom los!” sê sy met die trek van ‘n gesig asof sy wil vra, WAT DINK JY. “Natuurlik gaan ek hom los, ek wil hom darem net wys hoekom.  Hy moet weet hoekom ek hom los, en ek wil weet waarmee hy my verneuk”.

Terwyl ek na haar sit en luister, weet ek al dat ek nie haar saak gaan vat nie.  Ek wil nie weet hoe die man lyk wat so meisie wil verneuk nie, en ek wil ook nie sien waarmee hy haar so verneuk nie.  Om die waarheid te sê, ek wil ook nie hê dat sy daai mooi koppie langer daaroor moet breek nie.  Iemand soos dié moet op die hande gedra word.  Sy moet bemin word en ek ken net die man wat dit behoort te doen.  Ek kyk nou sommer mooier na haar en dit wat ek sien beindruk my meer.  Die fyn lyne van haar gesig, die manier wat sy aantrek en die gemaklikheid wat haar hare weerspieël.

“Wel Julia, ek mag seker maar sê Julia?  (Sy knik haar kop instemmend) Jy moet my nou al jou besonderhede gee sodat ek dit kan verifieer, en dan reël ons ‘n opvolg afspraak en ons gaan oor die feite van die saak.  Dan gee ek jou my aanbeveling en jy besluit om dit te aanvaar”.  Weer kry sy die vermaakte uitdrukking op haar gesig.  “Sommer net so?” vra sy. “Ja, sommer net so, anders het ek niks om mee te werk nie”.  Sy gee my haar adres asook haar selfoon nommer.  Ek skryf die adres neer en pons sommer dadelik die nommer en haar naam op my sel in.  Ek druk ook die groen knoppie en binne sekondes begin haar foon lui. “Nou het jy my nommer ook”.

Toe sy uitstap skakel ek vinnig ‘n restaurant in die dorp en bespreek ‘n tafel vir twee.  Ek wag so amper ‘n half uur toe skakel ek weer Julia se nommer.  Sy antwoord dadelik en toe ek sê wie dit is kon ek hoor sy het reeds geweet.  “Mag ek jou net voor agt uur vannaand kom oplaai dan gaan bespreek ons die saak op neutrale grond?”  “Neutrale grond?” vra sy en weer hoor ek die lag in haar stem.  Sy stem in en ons groet.

Toe ek haar op die afgespreekte tyd voor haar huis oplaai, was sy in haar jeans en ‘n mooi ligte bostuk, maar weer kaalvoet.  Ek  groet toe sy inklim en ons vertrek.  Toe ek voor die restaurant stop het sy geen aanduiding gegee dat sy verbaas was nie.  Ons het by ons bespreekte tafel gaan sit en die kelner het gevra wat ons gaan drink.  Sonder om in my rigting te kyk het sy ‘n bottel witwyn bestel.  Toe die kelner na my kyk het ek net my kop geknik.  Ons was halfpad deur die bottel en lekker aan die gesels toe ons ons gereg vir die aand bestel.  Weer het sy my verbaas toe sy sommer namens ons albei vra of ons net n groot kaasbord met beskuitjies kan kry.  Weer het ek net my kop geknik.

Dit was amper twaalfuur, een kaasbord en twee bottels witwyn later dat ons die restaurant verlaat het.  Ons het nooit oor die saak gepraat nie, en toe ons by my motor kom het ek die deur vir haar oop gemaak.   Dit het gevoel asof ons mekaar al jare ken.  Met die inklim het sy liggies aan my arm geraak en dankie gesê.  Sy was so anders, so vars en so vol lewe.  Ons het so gemaklik gesels oor so baie dinge.

Toe ek voor haar huis stop, het sy na my gedraai:  “en toe, mnr. Daan Retief, die privaat speurder, wat is jou aanbeveling?”  Ek kon aan die glans in haar oë sien sy was in ‘n goeie bui en ek het geweet wat sy regtig bedoel.  “Wel Juffrou Augustyn, na deeglike ondersoek het ek besluit dat die enigste manier om jou teen die wolwe van die wêreld te beskerm sal wees om jou identiteit en adres te verander.  Ek stel voor jy hou jou naam maar ons verander jou van na Retief en jou adres na myne.  Sy het hardop gelag, maar dit was ‘n mooi lag.  Dit was ‘n lag wat sê “Ek stem saam”.   “Klink goed Meneer die Speurder, maar ek wil tog voorstel dat ons die saak bietjie langer moet ondersoek”.

Nou het ons altwee gelag, en geweet ons sal voortaan saam aan die spesifieke saak moet werk.
 
 

Friday, November 6, 2015

Die Yin Yang in ons


Deur karoogriffel

Elkeen van ons het ‘n goeie en ‘n slegte wolf binne ons.  Watter een is die sterkste? Die een wat jy die meeste voer.

Dit is so natuurlik soos om asem te haal.  As dit gebeur, gebeur dit.  Dit is ‘n chemiese reaksie in jou liggaam. Daar word ‘n groot hoeveelheid adrenalien in jou bloedstroom vrygelaat.  Jou hartklop versnel en jou pupille vergroot.  Jou hande sweet liggies en jou mond raak droog.  Jy is onmiddellik woedend.  Dit is die veg of vlug-meganisme, en vandag is dit “veg” wat wen.

Daar is ook emosies betrokke.  Dit bou oor tyd op in jou.  Johan dink al die laaste twee weke oor die goed wat vandag die laaste strooi was wat sy kameel se rug gebreek het.  Die eerste was ‘n ou dame wat in die naburige dorp, slegs dertig kilometer weg, met ‘n mes vermoor is. Dit om haar selfoon en ‘n paar rand uit haar beursie te steel.

Gister het ‘n taxi hom amper verongeluk toe dié sonder waarskuwing reg voor hom intrek en hom noodsaak om so hard te rem dat hy amper deur die voorruit van sy motor is.  Was dit nie vir die veiligheidsgordel nie, was daar probleme.  Daar was nog drie ander situasies wat bygedra het tot die woede wat nou tot uiting kom.

Gisteraand het hy nog vir homself ‘n glasie rooiwyn geskink, rustig op die leerbank gaan sit om na sy gunsteling musiek te luister.  Sy gedagtes het gedwaal oor die gebeure van die laaste twee weke.  Daar het ‘n groot magteloosheid oor hom gespoel.  Hy het besef, daar is niks wat hy alleen kan doen nie. Hy het weer aan die plaasmoorde gedink, oumense wat wreed aangerand en dan vermoor word. Inbrake en ander misdaad waaroor die koerante daagliks berig. Hierdie week was dit ook nog die studente betogings wat in misdaad uitgedraai het. Mense se motors is beskadig, geboue afgebrand en ander studente se besittings gesteel.  Sy gedagtes het gegaan na die polisie se onvermoë  om dit hok te slaan. Misdade word gepleeg deur die polisie se eie lede.  As hulle hulself nie eens kan polisieer nie, hoe gaan hulle die publiek beskerm teen misdaad.

In plaas daarvan dat die musiek en die rustige atmosfeer van sy tuiste hom kalmeer soos gewoonlik, het sy eie gedagtes hom nou so ontstel dat hy nie eens die glasie wyn klaar drink nie.  Hy het opgestaan, die musiek afgesit en buite in die donker gaan sit.  Sy hond, Sasha het langs hom kom sit en Johan het oor haar kop gestreel.  Dit was na middernag toe hy gaan stort en op die bed gaan lê.  Hy het eers baie later in ‘n onrustige slaap geval.  Voor ses vanoggend was hy wakker.  Hy het sommer weer gaan stort net om die tamheid uit sy liggaam te probeer spoel.  Die gedagtes van gisteraand het weer in hom opgewel.  Hy was nou sommer kwaad vir homself omdat hy dit weer toegelaat het.

Op pad werk toe het hy hom weer, soos gewoonlik,  vir die verkeer vererg.  Die kersie op die koek was dat die nuus oor die radio, soos amper elke dag, weer oor geweld in die land berig het. By sy kantoor aangekom het hy hom dadelik in die werk  begrawe in ‘n poging om die realiteite te ontsnap.

Vir middagete het hy na die wegneem ete plek verder af in die straat gestap om daar iets te kry.  Hy het toe nooit gisteraand geëet nie en was nou lekker honger.  Daar was drie mense voor hom in die ry en hy het effe ongeduldig gewag om gehelp te word.  Net toe die dame agter die toonbank hom wou bedien, het daar ‘n jongman met oor-groot jeans, t-hemp waarop daar die word “DOPE SHIT “gedruk is en een of ander patroontjie in sy kort hare geskeer, voor hom ingedruk.  Die glimlag op die kelnerin se gesig het duidelik getoon dat sy hom ken.  “Hoe lykit meta coke” het hy gevra.

Johan het nie haar antwoord gehoor nie. Sy brein het onmiddelik afgeskakel.  Die emosies van die laaste twee weke, asook die adrenalien wat in sy bloedstroom beland neem sy brein onmiddellik oor.  Hy voel hoe hy sy rasionele denke verloor.  Sy instink neem oor.  Die veg-meganisme in hom het aangeskakel.  Hy besef dat sy regterhand reeds na die greep van die 9mm Glock wat hy onder sy baadjie dra, beweeg het.  Hy steek sy linkerhand uit en vat die man voor hom aan die skouer.  Sy mond is so droog, hy sukkel om te praat.

“Wat dink jy doen jy?  Kan jy nie sien ons staan almal in ‘n ry nie?” vra hy die onbekende man voor hom.  Die man draai om, “chill ou ek soek net ‘n coke”.  Johan het nou al die pistool in sy hand. Die jong man voor hom sien dit, maar in plaas daarvan dat dit hom afskrik, maak dit hom net meer arrogant.  “Wil jy my nou skiet?  Kom, skiet!  Hier staan baie rond wat sien wat jy doen”.

Vinnig kom ‘n hand van agter by Johan se skouer verby.  Die hand neem die 9mm uit sy hand deur sy pols liggies te draai.  Johan kan aan die hand en arm sien dat dit ‘n sterk jong man is.  Voor hy kan reageer praat die man agter hom.  “Ekskuus Meneer, maar moenie dit doen nie.  Hy is dit nie werd nie.  Moenie u lewe opmors met die neem van die lewe van ‘n skollie nie.  Ek ken hom.  Hy is dit nie werd nie”.  Die man beweeg by Johan verby, en met een beweging ruk hy die indringer uit die ry voor die toonbank.  “Maak spore jou gemors”.

Johan stap sonder sy ete daar weg. Die 9mm in sy baadjie se sak. Hy besef, dat hy nou amper sy hele toekoms op gemors het.  Hy besef ook dat hy nie die algemene toestand in die land aan een bevolkingsgroep mag toeskryf nie.  Was dit nie vir die jong swart man nie, sou hy vandag ‘n lelike fout begaan het.  Die man het hom van homself gered.

Die aand sit Johan weer buite.  Hy dink weer oor als, en besef, dat daar genoeg goeie mense in die land is.  As almal van hulle saam staan sal dit die verkeerdes oorwin.  Hy besef ook dat hy die goeie wolf in homself moet kos gee om die slegte te oorwin.

Monday, August 31, 2015

Doodskoot


Deur Karoogriffel

Intense bewustheid.  Al my sintuie tot die uiterste ingespan.  Ek is bewus van elke enkele veranderlike om my.  Elke klippie soos ek hier onder die kamofleernet in die beskutting van die plantegroei lê.  Die net en die plantbeskutting maak my totaal onsigbaar.  Die geweer,  teleskoop en knaldemper is ook in kamofleer kleure gespuit en die lyn van die loop word deur kamofleer lap gebreek.  Nie eens ‘n professionele oog sal my raaksien nie.  Die .50BMG skerpskutter geweer staan perfek op sy tweepoot met die kolf koud teen my wang.  Die 40x  Tuscan teleskoop is so kragtig dat dit voel asof ek aan die vensterraam sou kon raak as ek my hand uitsteek.

In werklikheid is die venster amper  250 meter  van my af.  Tussen my en die teiken is die teerpad wat rustig tussen die luukse landgoedere in die rykmansbuurt deur kronkel. Dan nog die sekuriteits omheining, die tuin met sy groot groen grasperk en die swembad.  Meer ideaal kon die omstandighede nie gewees het nie.  Helder sonskyn, windstil dag.  Dit sal die perfekte skoot wees.

Soos gewoonlik ken ek nie die klient nie en beslis ook nie die teiken nie. Die kliënt maak kontak deur ‘n internet advertensie.  Ek reageer daarop, as ek seker is dat als veilig is, deur ‘n telefoonnommer en addres te laat.  As ek die kliënt kontak is dit baie professioneel, saaklik en feite word uitgeruil.  Sodra betaling ontvang word, gaan ek oor tot die volgende fase.  Dit neem gewoonlik nogal lank.  Die teiken. Ek moet als omtrent die teiken leer.  Presies wie dit is, waar hy woon, waarmee hy ry, waar hy werk, sy vriende en gewoontes.  Alles.  Dit neem maklik ‘n maand om al die intel te versamel en myself op te stel om die kontrak te voltooi.

Nou is alles in plek.  Ek lê gereed om die doodskoot te skiet.  Ek het omstandighede so gereel dat die teiken by die huis is, dat hy op ‘n sekere tyd ‘n oproep sal verwag en dat hy dit in sy studeerkamer op sy privaat landlyn sal neem.  Sonder om my oog van die teleskoop te haal loer ek met my linker oog na die TAG Heuer horlosie op my linker pols.  Enige oomblik.

Die studeerkamer deur gaan oop.  Die teiken kom in en maak die deur weer agter hom toe.  Hy gaan sit op die stoel agter sy lessenaar en kyk vir ‘n oomblik deur die venster.  Dit voel of ons vir mekaar kyk.  Dan trek hy papierwerk nader en gee sy aandag daaraan.  Ek beweeg die geweer minder as vyf millimeter en die kruis in my teleskoop rus perfek op sy regter oog.  Die projektiel sal sy oog binne dring, deur die oogkas en deur sy brein.  Dit sal ‘n groot gat maak waar dit agter uitkom en die bloed  en stukkies van sy brein sal tot teen die boeke agter hom in die boekrak spat.  Die projektiel sal erns in ‘n boek te ruste kom.  Die teiken sal dood wees voor hy die grond tref.  Als sal geruisloos gebeur.  Die knaldemper sal sorg dat die skoot sonder ‘n geluid afgaan.  Die hoë spoed waarmee die projektiel trek sal sorg dat daar slegs ‘n klein gaatjie in die ruit gemaak word. Twee drie sekondes.  Dit is al.  Dan is alles oor.  Iemand sal hom later dood in die studeerkamer aantref as hulle na hom kom soek.  Ek sal rustig my toerusting oppak en deur die bome stap na waar my motor geparkeer is.  Ek sal inklim en weg ry.  Nog ‘n kontrak voltooi.

Ek vergewis myself vir oulaas van alle veranderlikes rondom my.  Maak seker dat als perfek en veilig is. Maak seker dat die kruis in my teleskoop presies op sy regter oog is.  Ek trek my asem rustig in, en met die uitblaas druk ek die sneller van my geweer liggies.  Die geweer beweeg amper niks in my hande nie. Ek sien die teiken agteroor uit sy stoel val. Die rooi spatsels agter teen die boeke verseker my dat die kontrak suksesvol afgehandel is.

Wednesday, August 19, 2015

Tattoo girl


Tattoo girl

Deur karoogriffel

Sy was nie besonder mooi nie, en ook nie besonder goed gebou nie. Nie die soort pop-mooi wat jy op tydskrif voorblaaie sien nie. Tog, daar was iets omtrent haar. Sy sou beslis uitstaan in ‘n groep. Ek het haar nog nooit vantevore gesien nie.

Toe sy die eerste keer in my winkel gekom het, was dit om my te vra wat my tattoos kos. Iets aan haar het my getrek soos ‘n magneet. Ek het dus nie my gewone sarkasme gebruik nie en slegs gesê dat dit afhang van die groote en kleure. “Ek het al een”, het sy gesê, asof ek gevra het.  So, nou vra ek maar, “waar?”, deels omdat ek haar so lank moontlik in die winkel wil hou. “Agter op my kruis”. Nou sê ek, “Wys my!”. Sy het sonder enige seremonie om my toonbank gestap, tot teen my. Haar top opgelig en haar jeans onnodig laag afgetrek. Die tattoo was laag onder op haar kruis en ek kon dit duidelik sien. Ook die ligblou ”g – string”wat sy aangehad het. “Dit lyk goed”, het ek gesê en self nie geweet of ek van die tattoo of die “g-string”praat nie.

Toe sy die volgende dag terugkom vir haar tattoo, het sy dadelik haar top uitgetrek, sonder dat ek daarvoor gevra het. Haar kaal borste het vol en swaar gehang. Die nipples groot en donker.  Dit was vir my moeilik om op my handewerk te konsentreer. Ek was heeltyd oorbewus van haar stywe nipples waaraan my hand af en toe geraak het soos ek gewerk het. Sy het stip voor haar gekyk sonder enige aanduiding dat sy bewus is van die effek wat sy en die situasie op my gehad het. Toe ek skielik opkyk, sien ek dat sy stip na die spieël kyk waarin sy my die heeltyd fyn dop gehou het. Daar het so ligte glimlag op haar gesig verskyn. Ek het besef dat sy my die hele tyd sit en “play”het. Ek het my “pose”mooi gehou, gemaak asof ek dit nie agter- gekom het nie. Hoewel, ek dink sy het geweet.

Die ontwerp waarvoor sy gevra het was baie fyn met baie detail. Ek het harder hierop gefokus en gesien hoe die ink bietjie vir bietjie in haar vel ingaan. Hoe die ontwerp stadig begin vorm aanneem. Toe ek uiteindelik klaar was het ek die tattoo saggies met handdoekpapier probeer skoonvee. Dat was moeilik want haar bord het bly beweeg. Sonder enige woord het ek die bors opgelig , my hand daaronder ingesit en dit stewig vas gehou terwyl ek met die ander hand die oortollige ink afvee. Sy het stil gesit en my nou vol in die oë gekyk. “Hou jy daarvan?”het sy gevra, en weer het ek nie geweet waarna sy regtig verwys nie. “Ek hou altyd van my werk”, het ek geantwoord, “en ja, dit het besonder mooi uitgekom. Ek kan sien hoekom jy dit gekies het”.  “O, die tattoo, ja ek hou ook daarvan, dankie”het sy geantwoord en weer was daar die glimlaggie op haar gesig, terwyl haar oë duidelik sê dat sy eintlik iets anders bedoel het.

Ek het die tattoo toegeplak en sy het gevra of sy haar top moet  aantrek. “Ja”, het ek geantwoord. Ons was albei bewus van die feit dat sy nie gevra het  of sy mag nie maar of sy moet. Sy het opgestaan, betaal en uit my lewe gestap terwyl ek nog steeds die volheid van haar warm bors in my hand kon voel.

Sunday, May 31, 2015

Gisters op Greenmarket Square

Gisters op Greenmarket Square

Deur Karoogriffel

Lizette sit met haar voete onder haar ingevou op haar groot ou gemaklike stoel voor die venster in haar sitkamer.  Sy het nog haar slaapklere aan, want sy het bietjie later geslaap as op weeksdae.  Die beker koffie in haar hand is half gedrink en begin so effe koud word.  Sy het so soort van daarvan vergeet.  Sy droom al weer.  Van waar sy sit kan sy Tafelberg in die verte sien lê.  Dit is bewolk en die wind waai. Alhoewel sy nog nie buite was nie kan sy sien dat dit sommer koud is buite.  “Ook reg so” dink sy, dit is darem al Junie-maand.  Sy is veronderstel om aan die projek te werk wat sy vir die naweek ingepak het, maar nou sit en droom sy oor haar Saterdagoggende so klompie jare gelede.
Sy is gaande oor stalletjies, en haar gunsteling was altyd Greenmarket Square.  In die middel van die stad.  As dit eers aan die gang was, het die plek ‘n lewe van sy eie gehad - ‘n ”Vibe”.  Die baie stalletjie eienaars, elk met sy eie unieke produk.  Die mengelmoes van kleure en geur.  Almal het potensiële kopers probeer oorreed om sy produk te koop.  “Special price for you, mam”.  Dan probeer hulle nog soms mekaar se kliënte weg rokkel.  Die klere stalletjies  was altyd haar gunsteling.  Die meisies wat dit beman het was altyd soos gypsies aangetrek;  juis met die soort klere wat hulle verkoop. Die meeste het ook tattoos gehad en hul lang hare was in dun toutjies gevleg.  Arms vol koper en leer armbande.  Leer sandale aan die voete.  Hulle het altyd so sorgeloos en vry gelyk.  Gelukkig met wat hulle doen.  Lizette het altyd gewonder waarheen hulle verdwyn as die stalletjies laat middag op gepak word.  Sy het hulle nooit op ander plekke in die stad of winkelsentrums gesien nie.  Het hulle ‘n eie geheime plek gehad waarheen hulle saam met hul stalletjie voorraad verdwyn tot volgende keer?
Dan die Afrika stalletjies.  Gebreide velle, houtmaskers en Afrika dromme.  En die mense kon onderhandel.  Al het jy geweet dat hulle die pryse erg laai sodat hulle kan afslag gee.  Hulle het ook  kopdoeke en rompe met Afrika drukwerk op verkoop.  Dan was daar die stalletjies wat jewele verkoop het.  Meesal handgemaak van glas, half edelstene en krale.  Als mooi en kleurvol.  Hier en daar was iemand wat silwer verkoop het. Baie goedkoper as die juweliers in die formele sektor.  Altyd ook redelike unieke ware.  Seker maar uit Indië ingevoer.
Haar dag in stad toe het altyd so soort van ‘n vaste patroon gevolg.   Sy sou vroeg ry om lekker parkering op die stasie se dak te kry.  Dan het sy gaan koffie drink in ‘n koffiewinkel in die naby geleë sentrum.  Dit was lekker om daar te sit en na die voetgangers te kyk:  elk op sy eie missie.  Meesal mense haastig om by die werk te kom.  Daarna het sy opgestap Greenmarket Square toe waar sy dan deur elke stalletjie gesnuffel het.  Hier en daar iets gekoop het of sommer net met iemand gesels het.  Klaar deur die stalletjies gewerk, het sy eers weer gaan koffie drink by die kafee wat oor die square uitkyk.  Reg voor die kafee het dieselfde man elke Saterdag met sy kitaar gestaan en Bob Dylan liedjies gespeel en gesing. Hy het altyd ‘n jean aangehad met T-hemp en formele baadjie.  Sy hare was lank en sy het altyd gewonder waar hy vandaan kom.  Selfs as hy sing het hy ‘n aksent gehad.  Nogal aantreklik so op sy straatmusikant  manier.  Na koffie het sy eers deur “Sgt. Pepper” gaan stap.  Die winkel het ook altyd die interessantste ware te koop aangebied.  Hoofsaaklik ou weermag klere en ander produkte van reg oor die wêreld.  Sy het nooit iets gekoop nie, behalwe, onthou sy nou,  op die laaste dag wat sy daar was. Toe sy uitkom het dit begin reën en het sy omgedraai en vir haarself ‘n groot ou weermag baadjie gaan koop.  Die wapen op die mou het aangedui dat dit van Duitse afkoms was.  Dit was lekker warm en sy het dit sommer dadelik aangetrek.
Op pad terug na haar motor het haar lang donker hare sopnat gereën terwyl die baadjie haar snoesig warm en droog gehou het.  Toe sy vanaf die parkeer area af weg ry besluit sy, op die ingewing van die oomblik, om in plaas van huis toe, eerder Houtbaai toe te ry.
Teen die tyd dat sy daar aankom het dit nie meer gereën nie maar dit was winderig en lekker koud.  Die wolke het donker oor die see gelê.  Sy het uitgeklim om op die hawemuur  te stap.  Die reuk van vars vis en tjips het haar skielik baie honger gemaak.  Sy besluit om in die ry te gaan staan om vir haar ook te koop.  Die ry was lank, maar sy het nie omgegee nie.  Dit was lekker om so warm in haar baadjie te staan en luister na die gesprekke in verskillende tale rondom haar.  Toe sy voor kom bestel sy vis en tjips.  ”Met baie sout en asyn op asseblief.  En ‘n koffie”.  Met die “vis parcel” en wegneem koffie in die hand het sy op die hawe afgestap.  Weerskante van die muur het bote geanker gelê.  Die see se deining was nogal hoog en die bote het erg rondgewieg.  Aan die einde van die muur het sy gaan sit met haar bene wat oor die muur afgehang het.  Die vis was voortreflik.  Vars, en nie oorgaar gemaak nie.  Die tjips was net so lekker maar hopeloos te veel vir haar.  Die seemeeue wat daar rondvlieg was al gewoond daaraan om gevoer te word, en sommer gou was daar ‘n klompie om haar kop ook.  Sy het so hier en daar ‘n tjip in die lug gegooi wat dan deur die meeue uit die lug gevang was.  Op ‘n stadium het sy ‘n groot ou vet rob in die water gewaar wat ook sy snoet uitsteek om te vra waar sy tjips dan was.  Ook die koffie in die wegneem bekertjie was voortreflik.

Koffie, dit laat Lizette terug keur na die hede.  Sy besef haar koffie is nou yskoud.  Ook begin sy koud kry hier voor die venster.  Toe sy opstaan uit die diep warm stoel vang haar oog weer vir ou Tafelberg.  Ja die ou wêreld verander en ons lewens saam met dit, dink sy.  Sy sal maar gou gaan stort en begin met die werk wat op haar wag.  Sy weet, haar sorgelose jeug behoort aan gister.  As die kinders nou wakker word stort sy weer laaste in half-koue water.

Saturday, May 23, 2015

Die res van my lewe


Die res van my lewe

Deur Karoo griffel

Nolene skrik wakker en die eerste ding wat sy sien is die groot rooi syfers op die digitale alarm radio op die bedkassie langs haar bed:  06:04

Skielik tref die besef haar soos ‘n vuishou tussen die oë.”Vandag is my troudag”. Sy vlieg regop in die bed. Vir ‘n paar oomblike sit sy so. Dan, stadig, kom die wete van haar reëlings vir die dag na haar toe terug. Die alarm sal oor ‘n uur eers afgaan. Sy was veronderstel om laat te slaap. Dit sou genoeg tyd laat vir haar vriendin Reta, om haar te kom oplaai vir ontbyt. Daarna volg die een afspraak op die ander. Naels, hare, gesig en, en, en. So sal dit aanhou tot vier uur wanneer sy, uitgevat in haar trourok, met die bruidsmotor by die kerk sal opdaag. Daarna begin die res van haar lewe.

“Die res van my lewe?” Haar oog vang weer die tyd op die alarm. Nog een uur. Sy val weer terug op die bed, met haar kop op haar kussing. Dit sou beslis nou nie vreemd gewees het as haar oë dromerig  geraak het en daar so ligte glimlaggie op haar mond sou verskyn nie. In Nolene se geval verskyn daar egter nou ‘n frons op haar gesig. Haar blou oë word donker soos wanner sy kwaad of ontsteld is. “Die res van my lewe…”

Sy begin dink aan haar en Henk se verhouding. Hulle het drie jaar gelede ontmoet. By ‘n werksfunksie. Henk was Reta se metgesel vir die aand. Daar was nie ‘n verhouding tussen hulle nie, dit was net vriendskap. Die drie van hulle het sommer saam by ‘n tafel gaan sit en heel aand lekker oor dit en dat gesels. Aan die einde van die aand het Henk haar voor Reta gevra of hy haar weer mag uitvra.

Henk se familie het drie groot wildplase aangrensend tot die Kruger Wildtuin. Sy pa en jonger broer bestuur dinge daar terwyl Henk die bemarking plaaslik en oorsee doen. Hy het ‘n kantoor hier in die stad en gaan net so af en toe saam met belangrike groepe uit plaas toe.  Uit die aard van sy werk het hy ‘n uiters besige sosiale lewe en is hy ook twee maal per week op die golfbaan. Altyd saam met kliënte.

Hul verhouding het vining  gevorder. Henk wil altyd als vinnig doen. Dit was sy wat halt geroep het toe hy ses maande na hul ontmoeting al wou verloof raak. Sy het hom vir nog ‘n jaar kon stol, maar toe begin hy aandring dat dinge na ‘n kant toe moet gaan. Sy het ingestem maar haar voet neergesit en aangedring dat hul vir minstens een jaar verloof moet wees voor hulle kan trou.

Oor die laaste drie jaar het hy hard probeer om haar te verander. Hoe en wat sy aantrek, waar sy werk, haar vriende en veral haar sosiale lewe.  Sy hou van lekker gemaklike boheemse klere, hy wil haar in pakkies en formele aandklere sien. Sosiaal vir haar beteken braai en kamp, hy wil rond vlieg, in hotelle bly en formele etes doen.

Dit het veroorsaak dat Nolene ‘n dubbel lewe lei. Die een wat sy verkies saam met haar vriende en die ander saam met hom.  Toe hulle ses maande gelede die verlowing en troudatum aangekondig,  het, het hy skielik meer veeleisend geraak. Haar ou lewe en ook haar vriende het stadig in die newels van die verlede begin verdwyn.  Sy ma het al die troureëlings getref. Ook die gastelys. Nolene ken meer as tagtig present van die gaste glad nie. Haar familie en vriende maak nie eens twee tafels vol nie. Ook vandag, van na ontbyt, is totaal en al vir haar deur haar skoonma beplan.

Soos Nolene nou hier sit, weet sy regtig nie of dit is wat sy wil hê vir die res van haar lewe nie.  Sy is bekommerd en ja, sy is bang. Sy weet sy is lief vir Henk en dat hy vir haar lief is, maar die totale prentjie maak haar baie bang.

Nou gaan haar gedagtes na die laaste braai wat sy saam met haar ou vriende gehad het.  Hulle was sommer so klomp wat vir die naweek saam teen die rivier gaan kamp het. Almal het die naweek kaalvoet en sommer in hul swemklere geloop. Die aand sit hulle almal sommer om die vuur en gesels. Die vuur was sommer so in die sand gemaak,  juis sodat almal gesellig kon sit en gesels. Die gesprekke was lig en het hier en daar aan terg gegrens.  Haar ou skoolvriend, Theuns was die een wat sommer so uit die bloute gesê het hy dink sy, Nolene, maak ‘n fout met die troue. Reta het hom sommer dadelik met ‘n “sies vir jou”stil gemaak. Nog iemand het hom sommer met ‘n leë bierblikkie gegooi en wou weet of hy jaloers is. Theuns het niks verder gesê nie en Nolene het ook stil geraak. Die res van die aand het sy hom telkens betrap waar hy oor die vuur na haar sit en kyk het.

“Maak ek ‘n fout?”, vra Nolene haarself nou vir die eerste maal. Sy spring weer regop. As ek dit vra, dan beteken dit…   Sy sit seker vir nog tien minute so, toe gryp sy haar selfoon en skakel Reta se nommer. “Is ek dan al laat”, wou Reta dadelik weet toe sy antwoord. “Nee man”, verseker  Nolene haar, “maar ek gaan die ontbyt moet skip”. Sy kon hoor dat Reta afgehaal voel, maar sy wil nie nou verduidelik nie. Toe sy die Selfoon neersit spring sy uit die bed en hardloop letterlik deur die stort. Sy het haar gunsteling jean en ‘n lekker gemaklike indiese toppie aangetrek. Haar tas wat reeds vir die honeymoon gepak was op die bed uitgegooi en haar ou klere in die tas geprop.  Met haar hare nog nat en haar tas in die hand is sy na buite waar sy die sommer agterin haar jeep wrangler gooi. Sy spring agter die stuur in en begin ry.

Sy het amper twee uur gery toe sy eers stop en Henk se nommer  op haar sel skakel.  Nadat hy gegroet het wou hy sommer in dieselfde asem weet of sy op skedule is en of als vlot verloop. “Ja Henk, ek is op skedule en als verloop sommer baie goed. Ek ry al so twee ure en as als goed gaan sal ek voor donker by die see wees”.  Henk was stom geslaan. “Wat bedoel jy”, wou hy weet.  “Ek bedoel dat ek weet wat ek met die res van my lewe wil doen Henk, en dit wat jy wil doen en dit wat ek wil doen, pas net nie by mekaar nie. Jammer jong”.

Toe sy verder ry,  sit sy haar musiek hard. Dit is ‘n lekker vrolike en baie bekende lied wat speel en sy sing sommer kliphard saam.  Miskien sal sy môre vir Theuns skakel om te sê waar sy is. Miskien wil hy ook ‘n draai by die see kom maak.

Thursday, April 2, 2015

Liefde by Warmquelle


Liefde by Warmquelle

Deur:  Karooogriffel

Haar oë is amper die kleur van die water, blou groen.  Die water is glashelder.  Mens kan selfs op die diepste kol, tot reg onder op die sandbodem sien.  Die water is louwarm.  Dit is as gevolg van die warmbron waaruit die ondergrondse water borrel.  Dit is dan ook die rede vir die kleur van die water.  Die ander inloop kom uit die fontein wat aan die ander kant van die poel uit die rots borrel. Hierdie is heerlike koel water.  Helder en absoluut kleurloos.  Die warm water het so diep blou groen kleur wat eie is aan mineraalwater uit ‘n warmbron.  Die vermenging van die twee waterbronne is nie slegs die rede vir die ongelooflike lekker, amper perfekte temperatuur nie, maar ook vir die kleur van die water.  Warmquelle lê net anderkant Palmwag in Namibië.

Sandra en Neil is al amper een week in Namibië.  Hulle het so soort van op die ingewing van die oomblik op die wegbreek besluit.  Sandra het onlangs van ‘n  werksreis teruggekeer.  Haar paspoort was dus sommer onlangs eers uitgereik en Neil reis gereeld na Namibië en ander buurlande.  Dit was juis na haar werk reis dat sy besluit het dat haar huwelik met Johan, haar man vir die laaste sewe jaar, nie kan werk nie.  Dit was in Griekeland  wat sy besef het hoe hy haar vashou.  Haar lewe inperk en sy nie haar eie lewe geleef kry nie.  Dat sy maar net Johan se vrou is.  Vir hom moet leef en na sy behoeftes moet omsien.  Dat haar eie siel in die proses dood gegaan het.  In Griekeland het sy gesien hoe haar kollegas, en hul gasheer kollegas leef.  Die lewe omhels en voluit vir als gaan.  Sy was aanvanklik bang.  Tot sy besluit het sy moet ook iets meer uit die lewe haal voor sy oud is.  Voor haar jong lewe by haar verbygaan.

Sandra en Neil was so ‘n jaar terug amper in ‘n verhouding gewees.  Hulle was sielsgenote.  Nee, meer as dit.  Hulle het mekaar verstaan en het behae in mekaar se geselskap en nabyheid gevind. Neil die vry siel.  Die ongebonde mens wat kom en gaan soos hy wil.  Wat sy lewe maak uit skryf werk en fotografie.  Hy is permanent met vakansie.  Reis die kontinent plat en neem foto’s wat hy aan tydskrifte en ander kliente verkoop.  Gereeld word een van sy kortverhale gepubliseer en met die geld pak hy dan weer sy volgende avontuur aan.  Hy bly alleen in sy groot ou huis op die dorp, wat as sy basis dien.  Hy kom en gaan  amper ongesiens.  Hulle het ook maar so ontmoet.  Nie een van hulle kan onthou presies waar of wanneer nie.  Hulle het ook nie op die eerste ontmoeting regtig met mekaar gesels nie.  Hulle het mekaar so ‘n paar maal by verskillende geleenthede gesien en ‘n woord hier en daar gewissel.


Die regte kennismaking het in ‘n koffie winkel op die dorp gebeur.  Hy het alleen by die hoek tafel gesit.  Naby die kaggel.  Dit was een van die min regtig koue en nat dae wat hulle ooit in die Karoo dorp beleef.  Toe sy inkom, was sy sommer vies omdat al die tafels naby die kaggel gevat was.  Toe sien sy hom alleen by sy groot tafel sit.  Besig met ‘n fotografie tydskrif. Sy het dadelik nader gestap en gevra of dit onbeskof sal wees as sy die tafel met hom deel.  “Ek sal nie pla nie”, het sy gesê.  “Ek het net lus vir so paar oomblikke se stilte en alleen wees, naby die gesellige vuurtjie” . “Sit gerus”, so sonder om regtig op te kyk of te groet.  Sy kan goed onthou dat sy gedink het hy is nogal onbeskof. Hy het rustig verder in sy tydskrif gelees en sy groot beker koffie gedrink.  Sy het ook koffie bestel en sommer vir die vuur sit en kyk.  Dit was nadat haar koffie al op was en die koppie koud, dat hy weer gepraat het.  “Nog een?”  Sandra het amper geskrik.  Sy was diep ingedagte en het amper van hom oorkant haar vergeet.  “Skies?”  het sy gevra.  Nie omdat sy nie gehoor het nie, maar eerder omdat sy wou herstel.  “ Wil jy nog koffie hê, ek gaan nog een drink” .  “Dit sal lekker wees”, antwoord sy. Nou was haar aandag terug by die tafel en by hom.  Sy het besef dat hy lankal sy tydskrif klaar gelees het en haar sit en dophou het.  “Wat lees ek in daai blou oë” , het hy sommer so gevra.   ”Ek kan sien dat jy diep dink en dat jy, as ek dit mag sê, hartseer lyk” .  ”Wat is fout?”  Net so, sonder om doekies om te draai het hy haar uitgevra en sonder om na te dink het sy hom begin vertel.  Van haar lewe wat te vinnig van jong meisie na getroude vrou verander het.  Van die ondervindings wat sy nooit beleef het nie.  Van mense wat sy nie ken nie en vriende wat sy nooit gemaak het nie.   Van haar bestaan wat voel soos ‘n hok.  ‘n Hok met te veel reëls van moets en moenies.  Hy het stil na haar sit en luister, sonder om haar te onderbreek en hoe langer sy gepraat het hoe meer het sy vertel.  Neil kon sien dat sy soos ‘n voëltjie in ‘n kou was wat graag wou weet hoe die lewe anderkant die deurtjie lyk en voel.  Dat as die deurtjie oopgestaan het, sy beslis sou uitvlieg.  Maar heelwaarskynlik elke aand weer sou terug vlieg na die bekendheid en veiligheid van die hokkie en sy mense.  Hy kon egter sien dat die deurtjie nie gaan oop kom nie en dat sy altyd met hartseer oë na buite sou sit en kyk.

 Toe sy uiteindelik klaar was het hy weer koffie bestel.  Vir haar ook.  Hy het die stoel langs hom nader aan die hitte van die vuur uitgetrek en haar genooi om nader te kom sit.  Sy het dit aanvaar.  ”Kyk hoe simpel was ek nou, om my hele lewe aan jou uit te blaker en jou met my stories te verveel”.   Neil het nie daarop reageer nie, maar haar van sy mees onlangse reis na Kenya vertel.  Van die mense, hoe hulle leef, hulle gebruike en als wat eie aan hulle is.  Sy het hom honger begin uitvra.  Oopmond sit en luister na die wêreld wat sy glad nie ken nie.  Hom uitgevra oor sy lewe, sy skryfwerk en hoe hy die “road trips” ervaar.  Neil kon sien sy smag na iets anders as haar nege tot vyf bestaan, die huiswerk, kook en opwas en dan more weer dieselfde.  Hy het op sy rustige manier vertel.  En soos hy gepraat het hulle meer en meer van mekaar ontdek.  Sy uit die vertellings en hy uit dit wat sy nie gesê het nie.  Toe hulle weer sien was dit amper ses uur en sy het vinnig verskoning gemaak, hom vir die koffie bedank en vertrek.


Die volgende week het hulle mekaar weer daar raakgeloop.  Dit het amper soos ‘n gereelde afspraak gevoel.  Sy het mooi gelyk, amper asof sy spesiaal aangetrek het vir die ontmoeting.  Sy was mooi gebou en haar lang blonde hare het gemaklik in haar nek gehang.  Neil was maar weer in ‘n jean, T- hemp en sy warm baadjie.  Nou dat sy daaroor nadink, dit is maar hoe sy hom nog altyd gesien het. Plat op die aarde, gemaklik aangetrek en hy ry altyd op sy rustige manier deur die dorp met sy groot 4x4.  Sy het met ‘n groot glimlag nader gekom.  “Kyk waar kry ek jou weer”, het sy gesê en sommer dadelik langs hom kom sit.  Die gesels het maklik gekom, amper asof hulle net aan gegaan het waar hulle laas opgehou het.  Neil was intens bewus daarvan dat sy mooi was.  Dat sy met oorgawe na hom sit en luister het en dat hulle uiters gemaklik in mekaar se geselskap was.  Neil is ‘n geweldige ekstrovert, en kort-kort sou hy aan haar hand, arm of selfs knie raak.  Sy het dit heel gemaklik aanvaar en hulle het lekker sit en gesels.  Weer het die kuier te gou ten einde geloop.  Dié keer het hulle egter so amper terloops besluit om later die week weer vir koffie te ontmoet.  Daarna het die kuiers meer gereeld en meer dikwels geword.  Nooit was hulle ongemaklik gewees nie en die gesels het meer intiem geraak.  Die aanraking ook.  Voor Neil besef het wat aangaan, was hy verlief op Sandra, en kon hy sien, sy ook op hom.  Skielik het hul gesprekke ernstiger en meer persoonlik geraak.  Hoewel hulle dit nooit teenoor mekaar beken het nie, was beide intens bewus van die liefde tussen hulle.  Ook van hoe verkeerd dit was.  Sandra was getroud.


Eendag pas nadat hulle weer so ontmoet het, het haar man, Johan die koffiewinkel binne gestap. Reg op hulle af.  “Is dit waar my mooi vrou deesdae haar tyd verwyl” , het hy gevra, en hom by hulle aangesluit.  Hoewel hy dit in ligte luim gevra het, kon Neil sien dat hy dit met ‘n ernstige kyk in Sandra se rigting gedoen het.  Dit was die einde van hul saam kuier.  Sandra het hom die volgende dag geskakel en vertel dat Johan haar van dinge beskuldig en ook aangesê het dat sy hom nie weer mag sien nie.  “Wat wil jy hê?”, het Neil haar gevra.  “Ek wil nie moeilikheid hê nie”, was haar antwoord.  Sy het die telefoon neergesit en dit was op ‘n manier die einde van hul vriendskap.
 

Dit was maande later dat sy saam met kollegas in Griekeland,  vir werk was.  Daar het haar oë oopgegaan vir haar eie bestaan.  Met haar terugkeer, het sy Neil weer gaan opsoek.  Hom vertel hoe haar bestaan saam met Johan haar dood wurg en hoe sy nou weet sy moet uit die huwelik uitkom. Sy en Johan het ‘n lang gesprek gehad en sy het hom gevra of sy vir ‘n rukkie kan weggaan om haar kop reg te kry en haar besluite uit te sorteer.  Hy het ingestem, maar haar laat verstaan dat hy nie noodwendig daar sal wees as sy terug gekruip kom nie.  Neil het weer sit en luister tot sy klaar was en haar toe vertel van sy volgende reis na Namibië, en meer spesifiek, Warmquelle.  Hy het haar vertel hoe dit daar lyk en dat daar niks is nie en dat dit myle van enige behoorlik dorpie af is.  Ook van die warm swemplek, die water, die sterre en die stilte.  “Kan ek saamkom?” , het sy gevra.  “Ek sal nie in jou pad wees nie, ek het nou so omgewing nodig en ek sal help in die kamp”.  Neil het nie eens geantwoord nie.  Hy het net gesê dat sy moet regmaak, hy ry oor twee dae .

 Hulle is die oggend vroeg weg, en het die aand net oor die grens teen die Oranjerivier geslaap. Sommer net in hul slaapsakke langs die vuur.  Beide was moeg gery en het vroeg aan die slaap geraak.  Die volgende dag het hulle gery tot in Ais-Ais en die derde dag tot by Sesriem.  Daar het hulle ‘n paar dae oorgestaan en lekker uitgerus.  Tot laat die aand langs die vuur gesit.  Hulle het mekaar vinnig weer gevind, en die ou kameraderie was weer terug in hul verhouding.  Saans het hulle styf langs mekaar, maar elk in sy eie slaapsak, ingekruip en lekker geslaap.


Toe hulle by Warmquelle aankom, het hulle ‘n meer permanente kamp ingerig.  Neil wou hier aan sy volgende verhaal werk.  Toe hulle klaar kamp opgeslaan het, is hulle na die swemplek waar hulle die stof en die moeg van hul lywe gaan afspoel het.  Sandra was in ekstase oor die plek, die water en die afgesonderdheid van die plek.  Hulle was alleen daar, net soos Neil dit verkies as hy wil skryf.  Na die swem is hulle terug kamp toe om te gaan kos maak.  Neil was die “campcook” en het vir hulle ‘n potbrood en snoek gaar gemaak.  Dit was ‘n  heerlike aandete en na ete het hulle die vuur laag gehou aangesien dit volmaan was en die wêreld om hulle helder verlig was.  Hulle het nie veel gesels nie, sommer net gesit en luister en elk met sy eie gedagtes.  Dit was na twaalf dat Neil aangekondig het dat hy gou gaan swem voor hy kom inkruip.  “Gaan jy solank, ek wil gou opruim sodat ons more skoon borde het vir ontbyt”, het Sandra gesê.  Neil was vir amper tien minute alleen by die swemgat. Die water was heerlik lou en die maanlig was genoeg om tot op die bodem te verlig.  Hy het haar nie hoor aankom nie.  Net toe sy die water instap het hy dit gehoor en in haar rigting gekyk.  In die helder maanlig kon hy sien dat sy niks aangehad het nie.  Neil het stil gesit en na haar gekyk.  Sy het stadig die water ingestap, tot die water tot onder haar borste gekom het.  Haar lang blonde hare was los en het op die water agter haar gedryf.  Neil het stadig nader geswem, so sonder om rimpels op die water te maak.  Toe hy by haar kom het hy beide haar hande gevat.  Hy het nader beweeg tot hy haar oë kon sien.  Dit het selfs in die maanlig blou-groen gelyk.  Dieselfde kleur as die water.  Stadig het hy haar nader getrek, tot hy haar borste teen hom kon voel druk.  Hy het haar saggies op haar mond gesoen.  Sy het haar hande los gewoel en haar arms om hom gesit.  Neil het haar styf teen hom aangetrek.


Die volgende oggend toe Neil wakker word was sy reeds wakker en besig met ontbyt.  Hulle het saam ontbyt voorberei en lekker saam geëet.  Na skottelgoed is hulle saam af swemgat toe.  Neil kom sy oë nie van haar afhou nie.  Sy was vanoggend vir hom nog mooier.  Later is hulle terug kamp toe waar Neil begin skryf het.  Toe hy ‘n breuk vat, het hulle sommer oor Namibië, sy reise en sy verhaal waaraan hy werk gesels.  Toe sy hom vra oor sy volgende reis het hy haar van Malawi vertel. Van waar hy langs die meer wil gaan kamp en wat hy als wil doen.  Neil het agter gekom dat Sandra stil sit en luister het.  Dat sy nooit gevra het of sy planne haar insluit nie.  Dit is toe dat hy besef het, haar planne sluit hom nie in nie.  Hulle sal hierdie reis saam mee maak, saam gaan swem, lekker gesels en eet, langs die vuur sit, en vir solank die reis duur, saam in mekaar se arms slaap.  Dit is iets wat hulle albei nou baie nodig het, maar dat haar reis hiervandaan terug sal keer na die bekende toe.  Dat haar koutjie se deurtjie oopstaan en dat sy self kies om weer terug te vlieg.  In sy hart weet Neil ook dat, op sy beurt, hy nie gebonde wil wees nie.  Dat die nou en hier nie meer perfek kan wees nie, maar dat sy toekoms elders lê.

Friday, March 27, 2015

Die skrywer van Carnavon


Die skrywer van Carnavon

Deur:   Karoo Griffel

Die wind waai die swaar reën in vlae teen  die ruite vas.  In die binnekant van die vensterbank vorm ‘n poeletjie  van reënwater wat deur die sterk wind deur die skrefie in die staalraam gedryf word.  Die lig van die kers weerkaats geel in die poeletjie.  Hier waar Albert by sy skryftafel voor die venster sit, kyk hy deur sy eie spieelbeeld wat vanuit die venster vir hom terug kyk.  Sy gedagtes loop ver paaie.  In sy hand het hy ‘n brief van die uitgewers.

Hy en Adel het so baie gewaag;  so baie opgeoffer en so baie vir ander gedoen.  Dinge kon so anders uitgedraai het.  Eers was dit al hul spaargeld.  Hy het elke sent daarvan aan sy broer geleen toe dié in die nood was.  Sy broer sou dit terug betaal sodra dit beter gegaan het.  Blykbaar gaan dit nog nie beter nie en Albert dink nie hy sal die geld weer sien nie.

Toe het sy werk met afleggings gekom.  Albert was nie een van die ongelukkiges nie, maar om ander dit te spaar het hy homself voorgestel.  Hy het gevra vir ‘n pakket.  Hy het gehoop om met die skeidingspakket se geld ‘n nuwe begin te maak.  Toe die papierwerk deurkom het die firma gesê daar is nie geld nie.  Almal het slegs hul pensieoen geld en so paar sent ekstra ontvang.

Hulle het hul huis in die stad verkoop en daarmee saam alle onnodige goed soos meubels en die “tweede” motor.  Hiermee,tesame met  die pensioengeld is hulle in hul ou isuzu bakkie uit die stad uit weg:  Carnavon toe.  Die klein Karoo dorpie het hul beide baie aangestaan.  Eiendom was relatief goedkoop en hulle het ‘n ou huis met groot stoep gekoop.  Hulle het net die nodigste meubels daar ingesit en al hul skilderye is opgehang.  Hulle het besluit om eenvoudig te leef en min aardse goed bymekaar te maak.  Minimalisties  was die woord wat hulle gebruik het.

Albert wou nog altyd skryf, en Adel het haar groentetuin begin.  Hulle het baie spaarsamig geleef.  Die bietjie geld moes so lank as moontlik hou.  Albert het baie nagte by hierdie einste tafel sit en skryf.  Die woorde het uit sy inkpen oor die bladsye geloop.  Die eerste paar probeerslae het hy sommer self na so klompie hoofstukke weg gegooi.  Nie goed genoeg nie.  Niemand sou dit publiseer nie.  Toe het dinge verbeter.  Hy het oor die laaste twee jaar drie boeke geskryf wat hy aan uitgewers gestuur het.  Elke slag het dit terug gekom.  Daar was altyd goeie kritiek, maar dit het hom nie beter laat voel nie.  Dit het vir hom gevoel asof hy niks bereik nie en die neseier het vining begin krimp.

Nooit, nie in een van sy besluite wat hy gemaak het, het Adel hom teengegaan nie.  Sy het nooit gevra “hoekom” nie.  Sy het hom deur als vertrou en hom bygestaan.  Hulle het geen kinders nie en dus was dit gelukkig net hulle twee wat saam-saam die swaarkry moes leef.  Hoewel geld min was, was hul lewens vol.  Hulle het meer tyd vir mekaar gehad, meer gesels en mekaar beter as ooit verstaan.  Hul verhouding het baie gegroei.  Hulle hand was ook nooit toe vir ander nie.  Hy het altyd geweet, om aan ander goed te kan doen was ‘n voorreg.  Minstens was dit ‘n teken dat hulle darem nog iets oor gehad het om te kan gee.  Dit was soos die liggie van hoop in hul tonnel.

Hy dink weer aan die baie aande wat hy die afgelope twee jaar hier sit en skryf het.  Aan die drome en hoe hy gehoop het dat hy iets uit sy pen sou laat vloei wat deur ‘n uitgewer aangegryp sou word.  Iets wat iemand sou wou publiseer.

Na die derde boek terug gekom het, het hy besluit om eers ‘n breuk te vat.  Miskien eers iets anders te doen en intussen notas te maak vir ‘n volgende boek.  Hy wou net bietjie rus.  Toe begin hy met kortverhale.  Dit het so lekker en maklik gekom.  Binne ses maande het hy twee en dertig gehad.  Al moet hy dit nou self beken, hy het  van almal van hulle gehou.  Toe maak Adel die voorstel:  “Stuur dit vir die uitgewer as ‘n bundel  kortverhale”. 

Hy het.  Dit was twee maande gelede.  Toe vandag kom die brief saam met die swaar Karoo-reën hier aan.  Net soos die reën het die brief ook groot verligting gebring in ‘n tyd van droogte.  Die bundel gaan uitgegee word.  Daar word van baie goeie geld gepraat en die uitgewer vra hom om meer kortverhale te skryf.
In die weerkaatsing sien Albert ‘n beweging.  Dit is Adel wat agter hom op die bed lê.  Sy het omgedraai.  Die reën het opgehou.  Hy weet sommer dat môre ‘n mooi dag sal wees.  Alles sal skoon gewas wees. Die son sal helder skyn en die Karoo-lig sal blouer wees en hul toekoms sal blinker wees.

Sunday, March 1, 2015

Die oomblik wat jou definieer

Die man wat voor hom staan is ‘n klein bietjie korter as Frans, maar beslis jonger - iets in sy vroeg dertigs.  Breed geskouer, seker ‘n sportman of iemand wat gereeld fisiese arbeid verrig.  Frans neem egter niks daarvan waar nie.  Hy kyk die man stip in die oë.  Sy bloed kook in sy are en die adrenalien laat hom liggies bewe.  Hy is gereed om enige oomblik tot aksie oor te gaan.  Die man glimlag effe – nie vriendelik nie, eerder spottend .  Hy staan platvoet en uitdagend met sy hande langs sy sye:  “kom, wil jy iets daaraan doen?”

Dit het nie sommer gebeur nie.  Dit het stadig opgebou.  Arogante mense sonder respek.  Eers was dit ver, het jy net in die koerante gelees van plaasmoorde bo in die Transvaal.  Huis inbrake waar mense nie net besteel is nie, maar ook aangerand en ernstig beseer word.  Of erger ...  Almal sê altyd: “as dit hier gebeur…” of “as dit met my mense gebeur…”  Toe skuif dit nader .  ‘n Paar maande gelede is iemand op die buurdorp op sy plaas vermoor en beroof.  Dit is nou hier, by ons,  ons mense.  Net laas Sondag het ‘n dronk bestuurder ‘n ou oom in ons eie dorp gewelddadig doodgery.  Die Maandag was hy weer op straat – tot sy verhoor.  Mans wat in ons dorp in groepies van vier op die sypadjie aangestap kom en vrouens dwing om in die sraat te  loop om verby te kom – en altyd die uitlag, net sodat almal kan sien hoe hulle dit geniet.  Die uittarting wat maar altyd daar is.

Frans probeer altyd konflik vermy.  Dit is ‘n deel van sy lewe wat hy agter hom gelaat het.  Hy is soos almal van daardie tyd op sewentien weermag toe.  Basiese opleiding ontvang, toe die offisierskursus by Oudtshoorn gedoen.  Daarna spesiale opleiding ontvang.  Hy het geleer waar die “vital points” aan die menslike liggaam geleë is en hoe om dit tot sy voordeel aan te wend.  Op agtien was hy ‘n luitenant in die weermag, opgelei om  oorlog te voer en mense dood te maak.  Na sy diensplig het hy soos die meeste jong mans hard prober inhaal op die jare wat hy verloor het.  Die stukkie kind-wees en onverantwoordelik mag optree wat van hom weg gevat is.  Hard gekuier en hard gespeel.   Daar was insidente wat hy liewer nie wil onthou nie - gelukkig nooit iets ernstig nie. Later in sy lewe het hy by die dinge verby gegroei.  Het hy besef dat met ‘n sagte woord kan jy situasies ontlont.  Dat om weg te stap nie die optrede van n sussie is nie maar dié van ‘n  man.

Hierdie was egter die vierde situasie van die dag.  Dit het begin by die ander motor wat voor hom oor die vierrigting stop gejaag het sonder om te kyk of ag te slaan.  Dit het amper in n ongeluk uitgedraai. Toe die man by die vulstasie wat hom vyf minute laat wag het terwyl hy met vriende staan en gesels het. Nou net op pad na die winkel het ‘n vragmotor sommer in die middel  van die pad gestop om goed af te laai – net daar gestop en die verkeer so ontwrig dat dit ook amper ‘n ongeluk afgegee het.  Al drie insidente ‘n duidelike vertoon van geen respek, van “ons sal julle wys”.

En toe nou in die winkel.  Frans staan agter ‘n vrou wat besig is om te betaal.  Hy het ses items in sy mandjie.  Die volgende oomblik stap die man tussen hom en die vrou in, wel net met ‘n brood in die hand, maar hy beskou dit sy reg om in te druk.  Hy gaan staan net.  “Ekskuus, jy het so pas ingedruk.  Dit is nie goeie maniere nie en onaanvaarbaar. Gaan staan in die ry soos ons almal.”  Die man sit sy brood op die toonbank neer en draai om – op sy mond die glimlag wat sê: “en wat daarvan? Kom, wil jy iets daaraan doen?”

 
Soos Frans daar staan, sonder om sy oë te skuif, neem hy al die “vital point” waar. Weet  hy presies wat om te doen om die man binne twee sekondes op sy  knieë te hê terwyl hy sal hyg na suurstof maar nie daarvan bewus sal wees nie omdat die pyn hom amper waansinnig sal hê.  Die vinnige reguit hou wat hom op die adamsappel tref, hard genoeg om dit te breek, en sy keel, wat ook die lugweg is, wat toeswel.  Dan die vinnige “twee-bakhand-slag” , met beide hande gelyk en baie hard op die ore. Die aksie laat ‘n oordrom, of miskien altwee, bars.  Die man verloor alle balans en sak vooroor.  Dan die oomblik as hy begin sak, tref ‘n knie hom op die voortande, half onder die neus in.  Dit is meer ‘n opwaartse beweging.  Die perfekte uitvoering van die hou  breek die neusbeen, die deel van die skedel  (ook toevallig een van die swakste dele in die ontwerp van die skedel ) presies tussen die oë waar die neusbeen geheg is, met soveel geweld dat die been binne toe skuif en as dit reg en hard genoeg gedoen word, dryf die hou die been direk in jou brein op.  Twee uitkomste:  dood of die aller verskriklikste pyn. Dit als gebeur in twee sekondes.  Die man sal nooit weer so optree nie.

“Ekskuus, is hier ‘n probleem?” Dit is die vloerbestuurder, ‘n jong dame wat agter Frans praat.  Sy het gesien wat die man gedoen het, en op die regte oomblik ingetree.  Frans skrik toe hy besef wat so pas deur hom gegaan het.  Wat die man hom amper maak doen het. “Nee” , sê hy, “die man het net n brood om te betaal.  Ek moet juis miskien nie oorhaastag wees nie.”  Toe die meisie glimlag en verder stap, roep Frans haar terug: ”verskoon tog, juffrou!  Dankie, baie dankie”. Hy weet sy weet nie waarvoor hy dankie sê nie, maar hy weet dat sy hom weerhou het van iets wat hy vir ewig sou berou.