Wednesday, November 11, 2015

My grootste saak ooit


Deur karoogriffel

Toe ek vroeër uit was buitentoe om te gaan koeldrank koop, het ek agtergekom dat my skoene se sool hul patroontjie afdruk in die dik teer op die rand van die sypaadjie.  Ek het besef dat die son die teer smelt, net daar en dan het ek my begin verbeel ek kan die warm teer ruik.  Dit het sommer warmer gevoel.  Selfs die koeldrank was nie behoorlik koud nie. Ek het dit terug gebring na my kantoor toe.  Hier is darem ys wat ek onder in die glas kon gooi.  Dit koel die koeldrank lekker af.  Ek het net met my glas gaan sit toe sy inkom.

“Is ek nou by die regte plek”vra sy. Dit verstom my altyd.  My kantoor is in “n ou huis in die hoofstraat.  Ek is alleen in die gebou en die bord buite sê in groot swart letters “DAAN RETIEF PRIVAAT SPEURDER”.  Niemand kan dit mis nie.  Hoekom dan vra of sy op die regte plek is.  Dink sy miskien dit is die plaaslike “Lingerie Winkel”.   As dit nie so warm was nie, sou ek iets sarkasties geantwoord het.  Nou het ek nie energie daarvoor nie.   Ek staan ook nie op nie, ek kyk net in haar rigting.

Wat ek sien laat my sommer regop sit.  Sy is mooi.  Baie mooi en besonder goed gebou.  Sy dra ‘n katoen rok met al die kleure van die reënboog.  Haar lang swart hare is in klein vlegseltjies en hier en daar is daar ‘n lint of ‘n veer in die vlegsel.  Sy is kaalvoet en daar is ‘n leersak oor haar skouer.  Haar stem is in kontras met die hitte, amper sprankelend.  “Sit” nooi ek haar en vra haar of sy ook koeldrank soek.  Sy bedank dit vriendelik.  “Is jy die privaat speurder?”vra sy, en eers toe besef ek ek moet seker vra of ek kan help.  “Ek is, Daan Retief, waarmee help ek jou vandag?”.  Sy kyk my half skepties aan, en ek weet hoekom. Lang hare, T-hemp en lapbroek.  Kaalvoet, waarvoor sy my nie kan veroordeel nie, sy dra dan self nie skoene nie.   “Ek soek iemand wat iemand kan dophou” sê sy.  “Kom ons begin by die begin.  Wie is jy, wie is die iemand wat jy soek en wie is die iemand wat jy wil dophou? En so “by the way”, ek het nie ‘n pak klere nodig om iemand dop te hou nie”.

Daar speel ‘n ligte glimlag om haar mond.  “O.K.  By die begin is dit.  Wel ek is Julia Augustyn en ek soek ‘n privaat speurder om my verloofde dop te hou”.  “En hoekom wil jy hê dat hy dopgehou moet word?”  “Omdat ek dink hy verneuk my, dit is hoekom”.  “As hy nog net jou verloofde is, hoekom los jy hom nie net nie?  As hy jou nou al verneuk, wat dink jy gaan hy oor vyf jaar doen?”  “Hom los!” sê sy met die trek van ‘n gesig asof sy wil vra, WAT DINK JY. “Natuurlik gaan ek hom los, ek wil hom darem net wys hoekom.  Hy moet weet hoekom ek hom los, en ek wil weet waarmee hy my verneuk”.

Terwyl ek na haar sit en luister, weet ek al dat ek nie haar saak gaan vat nie.  Ek wil nie weet hoe die man lyk wat so meisie wil verneuk nie, en ek wil ook nie sien waarmee hy haar so verneuk nie.  Om die waarheid te sê, ek wil ook nie hê dat sy daai mooi koppie langer daaroor moet breek nie.  Iemand soos dié moet op die hande gedra word.  Sy moet bemin word en ek ken net die man wat dit behoort te doen.  Ek kyk nou sommer mooier na haar en dit wat ek sien beindruk my meer.  Die fyn lyne van haar gesig, die manier wat sy aantrek en die gemaklikheid wat haar hare weerspieël.

“Wel Julia, ek mag seker maar sê Julia?  (Sy knik haar kop instemmend) Jy moet my nou al jou besonderhede gee sodat ek dit kan verifieer, en dan reël ons ‘n opvolg afspraak en ons gaan oor die feite van die saak.  Dan gee ek jou my aanbeveling en jy besluit om dit te aanvaar”.  Weer kry sy die vermaakte uitdrukking op haar gesig.  “Sommer net so?” vra sy. “Ja, sommer net so, anders het ek niks om mee te werk nie”.  Sy gee my haar adres asook haar selfoon nommer.  Ek skryf die adres neer en pons sommer dadelik die nommer en haar naam op my sel in.  Ek druk ook die groen knoppie en binne sekondes begin haar foon lui. “Nou het jy my nommer ook”.

Toe sy uitstap skakel ek vinnig ‘n restaurant in die dorp en bespreek ‘n tafel vir twee.  Ek wag so amper ‘n half uur toe skakel ek weer Julia se nommer.  Sy antwoord dadelik en toe ek sê wie dit is kon ek hoor sy het reeds geweet.  “Mag ek jou net voor agt uur vannaand kom oplaai dan gaan bespreek ons die saak op neutrale grond?”  “Neutrale grond?” vra sy en weer hoor ek die lag in haar stem.  Sy stem in en ons groet.

Toe ek haar op die afgespreekte tyd voor haar huis oplaai, was sy in haar jeans en ‘n mooi ligte bostuk, maar weer kaalvoet.  Ek  groet toe sy inklim en ons vertrek.  Toe ek voor die restaurant stop het sy geen aanduiding gegee dat sy verbaas was nie.  Ons het by ons bespreekte tafel gaan sit en die kelner het gevra wat ons gaan drink.  Sonder om in my rigting te kyk het sy ‘n bottel witwyn bestel.  Toe die kelner na my kyk het ek net my kop geknik.  Ons was halfpad deur die bottel en lekker aan die gesels toe ons ons gereg vir die aand bestel.  Weer het sy my verbaas toe sy sommer namens ons albei vra of ons net n groot kaasbord met beskuitjies kan kry.  Weer het ek net my kop geknik.

Dit was amper twaalfuur, een kaasbord en twee bottels witwyn later dat ons die restaurant verlaat het.  Ons het nooit oor die saak gepraat nie, en toe ons by my motor kom het ek die deur vir haar oop gemaak.   Dit het gevoel asof ons mekaar al jare ken.  Met die inklim het sy liggies aan my arm geraak en dankie gesê.  Sy was so anders, so vars en so vol lewe.  Ons het so gemaklik gesels oor so baie dinge.

Toe ek voor haar huis stop, het sy na my gedraai:  “en toe, mnr. Daan Retief, die privaat speurder, wat is jou aanbeveling?”  Ek kon aan die glans in haar oë sien sy was in ‘n goeie bui en ek het geweet wat sy regtig bedoel.  “Wel Juffrou Augustyn, na deeglike ondersoek het ek besluit dat die enigste manier om jou teen die wolwe van die wêreld te beskerm sal wees om jou identiteit en adres te verander.  Ek stel voor jy hou jou naam maar ons verander jou van na Retief en jou adres na myne.  Sy het hardop gelag, maar dit was ‘n mooi lag.  Dit was ‘n lag wat sê “Ek stem saam”.   “Klink goed Meneer die Speurder, maar ek wil tog voorstel dat ons die saak bietjie langer moet ondersoek”.

Nou het ons altwee gelag, en geweet ons sal voortaan saam aan die spesifieke saak moet werk.
 
 

No comments:

Post a Comment